Nasıl oldu bilmiyorum gerçekten. Ama biran da içimden “Bir blog açmalıyım” sesi yankılandı. Söylemek istediklerimi sevgili günlüğüme yazmaktansa bir çok kişi ile paylaşmak istedim. Blog’a alışmam ve düzenlemem günlerimi alacak, içerden annem sürekli ” Yeter artık kalk şu bilgisayarın başından” diyip duracak biliyorum ancak bana ait bişileri bırakmak tabiki hiç kolay olmayacak. Umarım okuyan, yorum bırakan olur🙂 Çömez olduğum bu dünyada önce emekleyeceğim sonra yürüyüp, koşmaya başlarım inşallah birgün. Selamlar ahali, karşınızda olmanın çok tatlı bir heyecanı var…