Bu yazıyı Anneme ithaf ediyorum🙂

Ne kadar saçma bir başlık oldu. Farkındayım aşağılamayın🙂 Şimdi efendim son zamanlarda kendimi kore dizilerine yeniden vermiş bulunuyorum. Uzun bir süre ayrı kalmıştım, filmlerle dolduruyordum hem duygusal, hem dramatik , hem komedi boşluğumu. Aslında gayette iyi oluyordu. Ancak yakın zamanda etrafımda bir çok kore sevdalısının daha olması için bazı çalışmalara başlamıştım ve ilk kurbanım “Annem” di🙂 İşte bu yüzden bu aralar bir ikilem yaşıyorum.

Kendisi kore camiyasına uzak olmakla kalmayıp bilgisayara, internetede uzak bir insandır. Bu günlerde kendisi beni inanılmaz derece sıkıştırıyor. “Hani kızım yok mu dizi?, Yeni bişiler indirmedin mi?” gibi. Artık evde “Anneme dizi bulmalıyım.” “Acaba ne izletsem?” düşünceleri ile dolaşıyorum. Bir de işimin en zor yanı dediğim gibi internete uzak olduğundan bir bölüm indirmenin ne denli yorucu, emek isteyen ve zahmetli, sabır isteyen bir iş olduğunu anlayamaması. E başımda ben indirmelerle uğraşırken, sinir küplerinde cirit atarken “Bu ne şimdi?” ” Ne yapıyorsun?” Ne zaman inecek?” sorularını sorunca cinnet geçirmemek elde değil.

Bir yandan izlerken diziyi bazı şeyleri bilmenin havası ile yanımdakine birşey izletmenin zevki varken, diğer bir yandan baskı kurulması inanılmaz derecede zor oluyor. Ben yeni yeni dizi arşivlemeye başladığım içinde elimde hali hazırlarda birşeyde yok, elimden geldiğince yetiştirmeye çalışıyorum bölümleri ama doğal olarak linkler her zaman kusursuz olmuyor. Şuan ben bu yazıyı yazarken bile bölüm iniyor ve “annem sürekli “Daha ne kadar var?” diye soruyor🙂

Aslında ondaki bu heves kesinlikle en güzel dizi ile başlamış olması. O da tabiki “Coffee Prince”. Daha önce bahsetmiştim izletmeye başladığımı. Hata mı yaptım acaba?🙂 Birde bu bilgisayardan dizi izleme olayı başladığından beri bu aleti öğrenmeyede çalışıyor. Ah işkence işkence🙂

Tüm bu söylenmeleri bir kenara attığımda aslında, zaten iyi olan anne kız ilişkimiz daha da bir iyileşti. Aslına bakarsanız artık bilgisayar başında olmama laf söylemiyor. Anlayabiliyor🙂 Önceden derdim “Anneciğim anlamıyorsun, bağımlılık yapıyor bunlar. Zevk veriyor. Çikolata yemek yerine bunları izliyorum mutlu oluyorum” diye suratıma delirmişim gibi bakıyordu. şimdilerde ben daha bilinçli bir izleyici olmaya başladığım bu zamanlarda annemde benim ilk zamanlarımı görüyorum ve ağzımı açıp “Ya hatun bak nasılmış. Şimdi anlıyorsun değil mi?” diyebiliyorum🙂

Etrafta ona ilk başlarda saçma sapan gelen kelimeleri artık anlamaya başladı. Önceden ona “Omma” ya da “Ominim” dediğim de dönüp bana “Sana omma. Ne diyorsun sen?” derken şimdi direk “Efendim” diyor🙂 İzlediğimiz dizideki bir espiri aklıma geldiğinde beraber gülüşüyoruz ancak bu seferde babam ve kardeşim bize bakıp sonra birbirlerine bakıp “Ne yapıyorlar bunlar yahu?” diyorlar ancak sallamıyoruz. Artık evdeki tek garip insan ben değilim🙂

Sizede tavsiye ilk başta kalenin içini fethedin sonra surların dışına çıkın. Her güzel şeyde olduğu gibi bununda olumsuz yanları olabiliyor ama değiyor. Bu arada en son “Full House” u izlettim, şimdide “Pasta”yı izliyoruz. Pasta’yı benimde ilk izleyişim ancak aşık oldum diziye. Tanıtımı yakında yapacağım🙂