Sevgili Bunusevdim beni şu yazısında mimlemiş. E mimlendiysek el mahkum karalamak lazım bir şeyler. Uzun zamandır mim olayına da dahil olmuyordum dönelim bakalım eski zamanlara o zaman.

Mimimizin konusu en eski anınız. İnanın yaklaşık bir haftadır düşünüyorum derinlere indikçe iniyorum en son doğumumu anlatmaktan korktuğumdan zorlamadım çocukluğuma merdiven dayadım.

Benim çocukluğumdan farklı bir insan olacağım belliymiş. Hala yaptığım bir çok şeye anlam veremeyen sülalem (Evet sadece ailemle kalmıyorum) o zamanda pek anlam veremezlermiş. Ancak o zamanlarla bu zamanın bir farkı var; Çocukluktan eser kalmadı ama ben hala aynı şekilde takılıyorum,  neyse ki beni böyle kabul etti herkes😀

Aslında bir sürü anım var. Bende aklıma ilk gelenleri anlatmak istedim hani “Bunlar aklıma hemen geliyorsa bende iz bırakmıştır” dedim ve yazıyorum.

Küçüklüğümde inanılmaz derece ön sezim varmış ya da fazla dikkatliymişim bilmiyorum ama bir şey diyorsam -ve yaşımdan büyük şeylerse bunlar illaki oluyormuş. Bir gün işte ben evdeyim-o zamanlar nerede olabilirsem artık- dolanıyorum baktım babam banyoda tıraş oluyor (Bu arada babamı tıraş olurken izlemekte en büyük zevkimdi. O tıraş köpüğü ile oynamaya hastaydım neyse) annemde banyoda bir şeyleri yerleştiriyor aniden içime doğu verdi dedim “Baba o lavabo düşecek. Biraz geri çekil ayağına gelmesin” Yalnız öyle bir şey ki aslında o lavabonun oradan düşmesi imkansız. E durum böyle olunca babam hiç aldırmıyor “Saçmalama kızım” diyor bana bende umursamaz tavrımla “Sen bilirsin. Peki” diyorum ve arkamı dönüyorum. İşte o an lavabo düşüyor ve paramparça oluyor babamın ayağı kanıyor. Sonra bir süre beni medyum sandılar. Saçma sapan teyzelerin zorla fallarına bakmam istendi vs. Çok acı çektim lan :D:D Şaka şaka😀 Ama hala güçlü hislerim vardır😉

Birde anlatmaktan zevk aldığım ama annemin en nefret ettiği, bir anım daha var. Şuan oturduğumuz eve yeni taşınmışız yeni eşyalar alınmış ve onlar yavaş yavaş geliyor. Bu arada ben 5 yaş civarlarındayım (bir önceki olayda da o yaşlardaydım). Eve oturma odası takımı gelmiş ve ben o gün mumlara takmışım. İlla mum yakacağım, mum yakılacak. Tabi annem “Mum ile oynanmaz. Çocuklar mum yakmaz. Hem bak güneş var gündüz mum yakarsan ışığını göremezsin. Onun için karanlık olması lazım” diyor ki bana fikri veren kendisi bu cümlelerle ancak hala kabul etmiyor😀 Bu arada siz olayı anladınız😀 Gelen koltukların altları boş ve bana o an en karanlık gelen yer onun altı. Ta ta ta taaaammm😀 Ben girdim bir güzel onun altına. Mum elimde birde kibritim var onuda yakmaya inanılmaz meraklıyım ve öğrenmişim. Kibriti yaktım, mumu yaktım izliyorum. Dünyanın en mutlu çocuğu benim. Sonra aklıma annem geldi dedim “Bunu ona göstermeliyim. Karanlıkta mum yaktım :D”  Tabi ben içeri geçip ona bunu söylerken çoktan koltuklar tutuşmuştu😀 Sonrasını hatırlamıyorum😛

Ya düşündükçe daha neler neler çıkıyor ya, aklıma neler geliyor ama hepsini buraya yazamayacağım tabi🙂 Yalnız azalmadı katlandı olaylar bir süre . Birde 5 yaş öncemi hatırlamıyorum sanırım. Yani o kadar zorlamadım🙂

Evdeki camları indirdim, soda içeceğim diye düşürüp toplardamarlar yaralanması ile kan kaybetmeme rağmen dikiş atıldıktan sonra “Ne istersen yapacağız kızım” diyen ailemi hemen dikiş sonrası fıldır fıldır gezdirdim. İlk aktivist tavrımı 7-8 yaş arasında anaokulu hocama karşı gösterdim falan ooo neler var neler. Benden çok çekti bizimkiler. Yalnız şimdide çok ilginç bir kızları olduğu için gurur duyup hava atıyorlar millete. “Bizim kız çok enteresandır. Ay sizin çocuklar ne kadar klasik, bizimkisi orjinal” diye espri yapıyorlar ama altında ciddiler🙂

Ya işte böyle çok konuştum ben o yüzden hoppaaa bu mim gitsin Kimbap‘a😉